rare jongens

In de wagen.
Op weg naar huis.
Ik aan het stuur, zij naast me.
Dat het nog frisjes is.
En of de zetelverwarming op mag.
Ze vraagt het met een toon in haar stem die een licht alcoholpercentage verraadt.
Ze is nog vrolijker dan anders en de twinkeling in haar ogen is nog sterker dan gewoonlijk.
Ik schakel nog een versnelling hoger terwijl ik de oprit afrijd.
Drie vrije baanvakken lonken.
Ze reikt naar de radio en zapt tot een trager nummer de wagen vult.
Volumeknop naar rechts.
Drie blokjes en oren gevuld.
Ik laat me niet afleiden en kijk geconcentreerd naar de gestreepte lijnen op de weg.
Af en toe een blik in de achteruitkijkspiegels.
Op zoek naar witte lichtjes in de verte.
Maar ik zie niets.
Ik voel alleen haar hand.
Aan mijn schouder.
Aan mijn nek.
Hoe mijn nekhaartjes zich schrap zetten als haar hand zachtjes kneedt.
Een rilling die van boven tot onder gaat.
Tijdens een rit die van het feest naar huis gaat.

Op weg naar huis.
Van een feestje zoals ik ze maar zelden meemaak.
Omdat het me net iets te luid, een beetje te stroboscopisch verlicht
en veel te rokerig is.
Maar dit keer kon dit me blijkbaar niet deren.
Lichtjes staan heupwiegen op de deuntjes waarmee ik zittend in de wagen
of liggend in bad luidkeels meezing.
Overal om me heen kijkend.
Zonder iets duidelijk en scherp afgetekend te zien.
Niets, behalve zij.
Haar bloemetjesjurk die wiegt als een struik met lentekriebels.
Een parfumgordijn dat ruikt naar zoet en plakkerig.
Lichtjes in haar ogen die niet moeten onderdoen voor de disco-effecten op de dansvloer.
Terwijl ik met de minuut meer dreig weg te kruipen in haar pupillen,
zoekt zij een podium op aan de kant van de zaal.
Duidelijk niet te verlegen voor wat aandacht.
Wat bewegingsruimte om volop mee te shaken op het ritme
dat sneller en heter door de luidsprekers schalt.
Ik ben haar niet enkel met mijn ogen gevolgd.
Blijkbaar sta ik ondertussen zelf nog op een meter van het verlichte verhoog.
Klaar om eerst die ene stap te zetten.
Gevolgd door de tweede.

Ik word gewekt door een vroege vogel.
Vanop een tak ergens ver boven klinkt de roep van een merel.
Het antwoord klinkt van een paar bomen verder.
De geur van lentegras in mijn neus.
Met mijn hand duw ik wat bladeren weg die voor mijn ogen hangen.
De struik veert op en een lieveheersbeestje vliegt op.
Mezelf uitrekkend verdrijf ik de slaap uit mijn armen.
Daarna zoek ik de kracht terug in mijn benen.
Ik leun achteruit.
De rug rechtend tegen de verweerde schors van een dikke boom.
Vanuit een schone plas regenwater schep ik gretig.
Om de laatste slaaprestjes uit mijn ogen te plensen.
Ik vis een verse peer uit de knapzak die naast me ligt.
En wanneer ik het steeltje in de struiken spuw, trekt de villa weer mijn aandacht.
Daar is het meisje weer.
Ze opent de deur en sluit ze weer wanneer ze buiten staat.
Over de lange oprijlaan loopt ze naar de poort.
Hier en daar lijkt ze met haar rood-witte schoenen het grasperk af te lijnen.
En ondertussen likt ze aan een grote ronde lekstok.
Ze houdt hem in haar rechterhand en slaagt er in
om de poort enkel met haar linkerhand te openen.
Om ze ook weer achter haar te sluiten.
Wanneer ze dat gedaan heeft, kijkt ze even links en rechts.
Haar blik passeert slechts heel vluchtig langs de struiken waarachter ik zit.
En dan dendert er een zware SUV voorbij.
Met verduisterde ramen staat hij nu stil.
Op de grond daarachter zie ik enkel nog de tippen van haar schoenen.
Eerst twee, dan één en uiteindelijk is ook die verdwenen.
De wagen scheurt weg.
Laat me achter in een donkere, stinkende stofwolk.

Ik stap uit de trein.
Een moment nadat de deuren zich fluitend hebben geopend.
Links en rechts.
Uitkijken over het verduisterde perron.
Enkel verlicht door de waas van het blauw-rode neon.
Met mijn handen reik ik naar de zwarte muur.
De groffe natuursteen voelt koud aan.
Wanneer ik mijn handen terugtrek, laten ze een lichtergekleurde handdruk achter.
Eén die na een tijdje vanzelf weer wegtrekt.
De deuren van de trein klappen weer dicht.
Druk pompend komt de trein in beweging.
Verdwijnt uit het zicht.
En laat mij achter op het perron.
Geen ander levend wezen te zien.
Ik leun even met heel mijn lichaam achteruit.
Tegen de muur.
De steen voelt minder hard dan ik verwacht had.
Hij lijkt mee te geven, in te drukken.
Ik kom weer naar voor, weg van de muur.
Kijkend naar het donkere zwart zie ik nu mijn portret in de muur.
Een indruk die zachtjes maar onbetwistbaar vervaagt.
Tot er niets meer te zien is.
Behalve de muur.