advies

Gisteren een financieel adviseur over de vloer gekregen.
Via een paard van Troje, in dit geval iemand die ik van ver wel wat ken, raakte hij binnen.
Ik ben sowieso allergisch voor verkopers allerhande.
Zowel voor het type dat zijn waar niet kent, denk aan een groot-elektro-zaak,
als voor het bezeten type, denk aan getuigen van Jehova.
Maar iemand die ik dus van ver ken, volgt opleiding tot financieel adviseur.
Of hij dat eens mocht komen uittesten, was de vraag.
Enthousiast klonk mijn ‘ja’ ongetwijfeld niet, maar het was er wel uit.
Twee keer was zijn afspraak al verschoven, telkens op zijn eigen vraag.
Toen moest ik telkens weer proberen om mijn enthousiasme wat te verbergen.
En gisteren was het dan zover.
Wel een half uur later dan was afgesproken, ‘maar kom,
met grote financiële maximalisatie in het vooruitzicht
ziet een mens al eens iets door de vingers’, zag ik ze denken.
Ze, inderdaad.
Want onaangekondigd stond er ook nog een gladde verkoper mee aan de deur.
Z’n nieuwe bmw wat opvallend in het zicht geparkeerd.
Hij droeg een kostuumbroek en stijf hemd waarop opvallend het merk gestikt was.
Ik vroeg me stilletjes af of iemand dat voor zijn plezier draagt.
Twee uur werd ik rond de oren geslagen met (onzekere) intresten en (zekere) kosten.
Hij had hét ideale product.
Want een verzekeringspakket met een deel vaste intrest
en wat risico om meer intrest te bekomen dan via een spaarboekje.
Ja, hun advies is gratis en dat komt inderdaad omdat ze betaald worden
door Bank Degroof en DKV.
Ze zijn dus ook afhankelijk.
Ik vind het vreemd dat ze wel een schijn van onafhankelijkheid willen claimen
omdat elke klant andere vereisten heeft.
Maar anderzijds zijn ze wel afhankelijk wanneer het gaat over de aanbieder
van het product dat de klant zou willen.
Na twee uur moest ik weg.
Naar ergens.
Ik moest er zijn.
En ik had dus geen tijd meer.
Op hun vraag naar namen, telefoonnummers en mails van andere mensen
waar ze eens langs konden gaan, heb ik geantwoord dat ik
die op een later tijdstip eventueel nog wel eens zou doormailen.
Ooit nog wel eens…

Ze zit iets verder op de bank.
Na mij de trein ingelopen, net voor de deuren piepend sloten.
Terwijl ik mijn ademhaling probeer te bedaren, vang ik voor het eerst een glimp van haar op.
Even uitblazen van het sprintje over het perron.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.
Ik sla mijn dikke mantel open.
Eerste de kraag, daarna [...]

Een gehaaste vrouw grijpt een beker fruitsap van de toog en gooit wat euro’s in de plaats.
Daarover, op de grond, ligt een dakloos gezin waarvan de ouders zich een keer omdraaien
en het kind zijn oogjes nog even dichtknijpt.
Een man in maatpak loopt de krantenwinkel in en komt weer buiten met een magazine onder de arm.
Daarnaast [...]

Ik kan niet zo goed overweg met verhaallijnen die in mekaar overvloeien.
Correctie: ik kan niet zo goed overweg met gesproken verhaallijnen van verschillende mensen
die in mekaar overvloeien.
Het vreemde is dat ik het in muziek, theater of film wel apprecieer.
Dat je moeite moet doen om te blijven volgen.
Maar daar is het voordeel dat het meestal net [...]

Er was eens een trein.
Die op tijd vertrok.
Waarvan de verlichting werkte.
Waarvoor geen mensen sprongen.
Eén die op tijd aankwam.
Er was eens.